Old-Hollywood

Originaliteit is ver te zoeken in Hollywood. Aan standaardscripts zoals 'boy meets girl and parents in law' en 'me against the world, aliens, trolls and other evil' is geen ontkomen aan. Voor de meeste Pathe - bezoekers is dit geen enkel probleem, want met een bakje zoete popcorn en een leuke kop naast je is alles vol te houden. De helft van de film versta je trouwens toch niet door het gesmak en geklets, en negen euro vijftig voor een avondje vermaak is zo slecht nog niet. Daarom geeft Hollywood ons ook precies waar we om vragen; slappe Fridaynight entertainment films met self-proclaimed actors zoals Robert Pattinson. 

De genomineerden voor de aankomende oscars geven hoop dat betere tijden aanbreken. Kanshebbers zoals The Artist, The Tree of Life, Midnight in Paris, Warhorse en Hugo laten zien dat je ook door af te wijken van de standaard receptuur blockbusters kan creëren. Opvallend is wel het hoge gehalte nostalgie en romantiek in de genomineerde films. Ondanks dat ze qua script sterk uiteen lopen zijn het allemaal verhalen die je meenemen naar vervlogen tijden. Alsof de regisseurs in de heuvels van Los Angeles terugverlangen naar de dagen dat Orson Welles, Fritz Lang en David O'Zelnick nog door de kleine studio's liepen, en single-room films gebaseerd op oude toneelstukken de bioscopen domineerden. Films waarin niet het decor maar het camerawerk, niet de actie maar de dialogen centraal stonden. Geen special effects, animatie, 3D, stand-inns en onrealistische verhaallijnen, maar rauw en puur acteerwerk over het echte leven. De tijden waarin acteren 'hoge kunst' was. 

De hunkering naar Oud-Hollywood is ook terug te zien in het enorme aantal remakes dat jaarlijks uit komt. Zeker de laatste tien jaar is het een trend om oude scripts in een nieuw jasje te steken. Dit is aan de ene kant prachtig, want oude verhalen worden zo voor een breder publiek toegankelijk gemaakt. Het is echter ook jammer, want niemand kent meer de originele versies die de remakes vaak overtreffen op bijna alle vlakken. Daarom volgen hieronder de originele films waarvan je misschien niet wist dat de remake een remake was. Ik hoop hiermee aan te sporen ook eens een kijkje te nemen naar de inspiratiebronnen erachter.

The Bourne Identity (1988)                                

Dit is de eerste verfilming van The Bourne Identity, een verhaal geschreven door Robert Ludlum, met in de hoofdrol Richard Chamberlain. De film werd aanvankelijk uitgezonden als mini-serie, en werd later verkrijgbaar als film. In 2002 kwam de eerste remake van The Bourne Identity uit met Matt Damon als Bourne.

Planet of the Apes (1968)

Een Frans boek genaamd 'La planete des Singes' van Pierre Boulle inspireerde Hollywood een Amerikaanse Science Fiction film te maken over een astronaut die in de verre toekomst neerstort op een planeet waar apen mensen hebben onderworpen. Charlton Heston speelt in deze film de knappe astronaut Taylor. Op basis van deze film werden nog vier sequals gemaakt.  

In 2001 werd de eerste Planet of the Apes uit 1968 overnieuw opgenomen met ditmaal Mark Wahlberg in de hoofdrol.

In 2011 kwam The Rise of the Planet of the Apes uit, bedoeld als startpunt voor een nieuw serie films. De film heeft dan ook een open einde. Qua plot lijkt het sterk op de vierde film uit de originele serie, Conquest of the Planet of the Apes (1972). Leuk aan deze remake is dat zinnen uit de originele 'Planet of the Apes' (1968) letterlijk worden gebruikt, zoals; 'Get your stinking paws off me, you damn dirty ape!'

Oceans Eleven (1960)
Wie kent niet George Clooney in de rol van Danny Ocean en Brad Pitt als Rusty Ryan, twee vrienden die in een team van elf mannen in pak casino bazen te slim af zijn? Toch is ook deze film een remake van een klassieker uit 1960,  met toen grote namen als Rat Packers, Peter Lawford, Frank Sinatra, Dean Martin en Sammy Davis Jr. in de hoofdrol.

De mannen zoals wij ze kennen.

Scarface (1932)

Howard Hughes, een naam die misschien niet meteen een belletje laat rinkelen, maar deze Amerikaanse zakenman en vliegnier was in zijn tijd een van de rijkste een meest extravagante mensen ter wereld. Dat zijn bizarre leven nog steeds tot de verbeelding spreekt blijkt alleen al uit de hoeveelheid autobiografische films die over hem zijn uitgebracht, waarvan The Avatiator (2004) met Leonardo di Caprio als Howard een van de bekendste is. Howard Hughes maakte ook films en in 1932 bracht hij Scarface uit, een maffiafilm die later onder een nog veel groter publiek wereldbekendheid zou krijgen. 

In 1983 wordt de naam Tony Camonte veranderd en schittert Al Pacino als Tony Montana, die van 'small time crook' uitgroeit tot een ware gangster, of volgens hem 'the bad guy'. De remake uit 1983 volgt op een paar aanpassingen na trouw het origineel uit 1932, en werd dankzij geweldig regiewerk en briljante  vertolkingen een van beste films aller tijden in het maffia genre.

Casino Royale (1967)

Persoonlijk vind ik het een van de beste remakes ooit; Casino Royale (2006) met Daniel Craig als ultieme man James Bond. Zelden waren de verwachtingen al zo hoog gerezen nog ver voordat Casino Royale in 2006 uitkwam. Zou Daniel Craig eer kunnen doen aan Sean Connery die jarenlang schitterde als geheim agent 007? Wat mij betreft wel. Wat een onovertroffen vertolking leek van Sean Connery in 1967 werd in 2006 op een vernieuwende en verfrissende wijze Bond opnieuw uitgevonden. Het wachten is nu op Skyfall, een nieuwe Bond film die hopelijk eind november in de bioscopen in Nederland draait.

The Wolfman (1941)

The Wolfman is een klassiek voorbeeld van een film die je niet moet proberen overnieuw te maken. Waarin in 1942 de ongeloofwaardigheid en fantasie van het stuk nog schattig is, is de remake in 2010 gewoon aandoenlijk. Laten we het er maar ophouden dat Anthony Hopkins nog een keer zijn tanden op het witte doek wilde ontbloten. De laatste Hannibal is tenslotte alweer een tijdje terug. 

Italian Job (1969)

The Italian Job uit 2003 vinden veel mensen een leuke film, en dat is het ook zeker. Spannend, vermakend verhaal en een indrukwekkende sterrencast: Donald Sutherland, Charlize Theron, Mark Wahlberg en mijn favoriet Edward Norton. De originele versie uit 1969 is echter al helemaal een aanrader, met topacteur Michael Caine en nog meer humor in het script dan we terugzien in de remake.

Mutiny on the Bounty (1935)

Mutiny on the Bounty is een film die meerdere keren verfilmd is, en de versie uit 1935 is ook niet echt het orgineel. Zo ver bekend kwam de eerste film over de muiterij op de Bounty die plaats vond in 1789, uit in 1916. De film uit 1935 heeft echter voor de filmgeschiedenis het meeste bijgedragen van alle versies. Met Clark Gable in de hoofdrol zeker het bekijken waard. 

De film werd in 1962 succesvol verfilmd met weer een groot acteur in the lead, namelijk Marlon Brando.

In 1984 nam Mel Gibson het stokje over en vertolkte muiter Fletcher Christian in The Bounty.

Robin Hood (1938) - Robin Hood (1991)

Ook Robin Hood is zo een verhaal wat zicht uitstekend ervoor leent om meerdere keren verteld te worden. Al in 1938 bracht Warner Brothers de film op het witte doek uit. Een hele bekende remake werd pas in 1991 gemaakt, met Kevin Costner in de hoofdrol als de Prince of Thieves. In 2010 probeerde Russel Crowe het ook een keer, en zover ik het heb gevolgd met redelijk succes. 

The War of the Worlds (1953)

Toch wel een van de meest bizarre radio gebeurtenissen ooit; het hoorspel 'War of the Worlds' dat werd uitgezonden op 30 oktober 1938. Het hoorspel was een verslag van een vernietigende alien invasie op aarde. Vele luisteraars raakten in paniek bij het horen van de uitzending en dachten dat een om een live nieuwsverslag ging. Sommigen pleegden zelfs zelfmoord uit angst. Op basis van het hoorspel zijn verschillende films gemaakt, bijvoorbeeld in 1953. 

De meest bekende remake voor onze generatie is toch wel die uit 2005 met niemand minder dan Tom Cruise in de hoofdrol. 

The Thomas Crown Affair (1968)

Misschien komt het door het nummer Sinnerman van Nina Simone of de knappe Pierce Brosnan als superdief, maar van The Thomas Crown Affair uit 1999 kon ik vroeger geen genoeg krijgen. Leuk was het daarom ook om erachter te komen dat ook van deze film een originele versie bestaat, en nog wel met een van mijn lievelingsacteurs in de hoofdrol: Steve McQueen. Een andere verhaallijn waarin wel weer het plegen van een 'perfect crime' door een aantrekkelijke miljonair centraal staat. Genieten.

De remake uit 1999 met Pierce Brosnan.

Alfie (1966)

'Ladiesmen' Alfie werd in 1966 al gespeeld door Michael Caine, een briljante acteur die nog steeds in grote Hollywood producties te vinden is, zoals vorig jaar in Inception of in 2008 in The Dark Knight. 'Alfie' is eigenlijk een must-see film voor alle vrouwen die willen begrijpen hoe een 'ladiesmen' opereert, en alle mannen die dit graag willen leren. 

In 2004 werd Alfie overnieuw gemaakt, ditmaal met Jude Law als ultieme versierder. Uitstekend gecast lijkt mij zo, beide films zijn de moeite waard.

Cape Fear (1962)

Het script is vrij simpel; een psychopaat komt vrij uit de gevangenis en neemt wraak op de advocaat die hem deze straf bezorgde. Door ijzersterke optredens van Robert Mitchum als psychopaat en Gregory Peck (zie foto) als de advocaat die wordt gestalkt is deze film echter een klassieker in het thriller genre geworden.

Aanvankelijk zou Steven Spielberg een remake maken van Cape Fear, maar hij ziet hier uiteindelijk van af, waarop niemand minder dan Martin Scorsese besluit een poging te doen. En met succes. De rol van psychopaat ligt Robert de Niro als geen ander, en Nick Holte speelt de rol van advocaat. Leuk is dat zowel Gregory Peck als Robert Mitchum in deze versie uit 1999 een ererolletje krijgen, uit respect voor de klassieker uit 1962.

Guess who's coming to dinner (1967)

Een film die op een grappige manier probeert de raciale vooroordelen van Amerikanen aan de orde stellen; een knap, rijk meisje heeft zich verloofd met de ideale schoonzoon. Het enige probleem, hij is zwart. Als kijker voel je gewoon mee met Sidney Portier als John Prentice, die zowel zijn eigen ouders als de ouders van zijn geliefde moet overtuigen dat het huwelijk zal slagen. Dat dit onderwerp nog steeds actueel is blijkt uit de vele gelijksoortige films die uitkomen, bijvoorbeeld nu over een zwart dienstmeisje in een wit gezin. 

Een verfilming van Guess who's coming to dinner (1967) kwam uit in 2005, waarin de rollen werden omgedraaid; de witte Aston Kutcher moet zijn zwarte schoonouders er van overtuigen het beste voor te hebben met hun dochter. Een grappige film levert dit op, maar het origineel overtreft het niet!

The day the Earth stood still (1951)

Rear Window (1954)

En sommige regisseurs hebben de kans hun eigen film twee keer te maken, zoals Hitchcock met de Man who knew too much in 1932 en later in1956.

Naast directe remakes zijn er natuurlijk ook heel veel moderne films die sterk geïnspireerd zijn door klassiekers, maar daar meer over in een volgende blog.

Vastgelopen

Ik kon mijn schouders niet laten zakken, mijn armen niet optillen. Mijn nek niet meer draaien en mijn rechteroor  was gevoelloos. Mijn rechterhand kon alleen nog maar trillen en mijn rug deed zelfs liggend op alle mogelijke plekken pijn. Het was halverwege Oktober toen ik vastliep. Stukliep. Het was een System Shut Down. 'Fijn dat u nog een essay moet aftikken, maar we sluiten nu af. Op annuleren drukken helpt niet'.

Niet leuk was het, om vervolgens drie weken alleen maar op de bank te liggen. Ik ben zo slecht in niks doen en zeker als het gedwongen is. Na enkele doktersbezoeken bleek namelijk dat mijn nekwervels overbelast waren en de spieren in mijn bovenrug en schouder zodanig geïrriteerd dat ik de komende maanden geen zware inspanningen zou kunnen verrichten. Natuurlijk accepteerde ik het advies om 'rustig aan te doen' aanvankelijk niet. Het gaat wel over dacht ik. Je kan toch niet op je twintigste al overwerkt zijn?

Maar dat was ik wel. Niet dat ik uitzonderlijk veel doe, ik doe denk ik bovengemiddeld veel. Alleen het was de manier waarop ik werkte (zonder structuur, zonder planning) in combinatie met een hoge mate van stress en een onregelmatig leefpatroon. Zonder het echt te beseffen was ik al zeker een jaar bezig mezelf een burn-out in te werken. Ik maakte soms dagen van 7 uur 's ochtends tot 11 uur 's avonds. McKinsey-achtig. Ik sliep maximaal vijf uur per nacht, dronk acht tot tien bakjes koffie per dag, bezocht gemiddeld zes congressen of netwerkevents per week en had doorgaans een takenlijst in mijn agenda van drie kantjes. En als ik eindelijk thuis mijn pyjama aanhad, dan moest ik koste wat het kost de herhalingen van DWDD en P&W kijken en een blogje eruit knallen. 

Om mij heen begonnen vrienden en familie mij steeds vaker te wijzen op mijn zelfvernietigende gedrag. Het werd namelijk ook steeds zichtbaarder; nagels bijten, tanden knarsen, irritaties, mood-swings, fysieke klachten en het niet meer (kunnen) nakomen van afspraken. 'Pas eens wat beter op jezelf', wuifde ik lachend weg met 'Ik haal hier energie uit!', 'Je pleegt roofbouw op jezelf' sprak ik tegen met 'Ik ben jong en sterk!' en 'Je work-life balance is compleet verkeerd', met 'Maar ik presteer wel!' Ik was eigenlijk net als Rutte, onuitputtelijk positief, zelfs in een crisis. Met 'Ik doe niet teveel, anderen doen te weinig', troostte ik mezelf als ik mij voor het slapen gaan gebroken en eenzaam voelde.

Tot het moment kwam dat ik dus letterlijk niks meer kon doen, behalve slapen en bankhangen. Toen de dokter zei 'Je gaat nu normaal doen, je krijgt zo een hernia', stortte mijn wereldje tijdelijk in. Ik was namelijk niet bezorgd over mijn gezondheid. Of mijn slechte leefpatroon. Het enige waar ik aan dacht waren alle deadlines die al gepland stonden voor de komende weken, maanden! Verplichtingen. Gemaakte afspraken. Beloften! Hoe kon ik al die mensen teleurstellen op werk, bij mijn studie, in de 1000 en 1 super belangrijke projecten? Ja, dit was wel echt een bittere tegenvaller. Weg reputatie. Weg leuke bijbaantjes. Weg hoge cijfers. Weg zelfrespect. Ik had gefaald. 

Het is inmiddels meer dan twee maanden geleden, en het gaat nu alweer een stuk beter. Een ander ritme, beter eten, prioriteiten stellen en heel veel therapie doen wonderen. Maar belangrijker zijn de lessen die ik heb getrokken uit mijn periode van gedongen rust. Namelijk dat er wel echt grenzen liggen aan je eigen kunnen, of dat nou fysiek of mentaal is. En dat het helemaal niet erg is om die aan anderen kenbaar te maken. Want ze begrijpen het wel. Ik was zo onredelijk en meedogenloos voor mezelf, en bang om anderen tekort te doen, dat ik mezelf voorbij liep. Maar als je eerlijk bent en anderen vertelt waar je tegen aan loopt, dan krijg je echt wel de ruimte en de tijd om er wat aan te doen. Ik ben dan ook heel erg dankbaar voor de begripvolle reacties die ik heb gekregen op werk. Dat zal ik nooit meer vergeten.

Bovenal heb ik geleerd dat prestaties niet alles zijn. Het gaat vooral om doen waar je blij van wordt. Omdat het jou gelukkig maakt. Dat staat voorop. En er is niks mis met af en toe lekker achterover zitten en echt te chillen. 'Serieus zijn' even aan anderen uit te besteden. De wereld draait ook zonder je redelijk gewoon verder. Eeuwig dankbaar ben ik daarom ook mijn vrienden, en in het bijzonder, die ene van wie ik Family Guy heb leren kijken.

Gone with the wind

Als ik dit roze spektakel op een foto kon vastleggen, dan was die prachtige lucht voortaan van mij. Dan kon ik haar eindeloos bekijken en bewonderen omdat ze het 'echte werk' goed benaderd. En zou ik trots zijn een tastbare herinnering te hebben, van iets wat vergaan is.

Ik zou de wolken kunnen uitprinten op glanzend fotopapier, of instellen als achtergrond op mijn telefoon. Er een canvas doek van maken, het projecteren op mijn muur. Om te laten zien hoe met succes, een stukje hemel zichtbaar werd op zaterdagvond, iets na kwart voor zes.

Maar de afdruk leert mij niet begrijpen. Dat paars en zwart alles wat zacht en lieflijk zo genadeloos kunnen neerhalen. En waarom het 1 bij 1,5 meter schilderij voor mijn raam met de wind moest worden verdreven. Geen stilbeeld kan de melancholie van de entr’acte doen herleven.

Dus terwijl het doek valt, geniet ik van wonderschoon natuurgeweld. Fluister ik met tranen in mijn ogen ‘kijk naar buiten’, terwijl ik linksboven mijn scherm sluit. Leg mij werk neer zonder spijt. En vind dan troost in de gedachte 'morgen heb ik een afspraak heb met het ‘ongrijpbare’, op een andere plek, maar rond dezelfde tijd'. 

Leers

'Ik sta voor een streng maar rechtvaardig asiel- en migratiebeleid' staat bij het profiel van Gerd Leers op de website van de Rijksoverheid. In het vertrouwen dat de minister hier echt voor staat is de afgelopen dagen een flinke deuk gekomen, deels terecht en deels onterecht.

Want zoals de minister de discretionaire bevoegdheid heeft, de keuze kan maken om Mauro hier te laten blijven, had de minister ook de keuze zich niet over deze individuele zaak te buigen. Om te zeggen 'de twee ministers voor mij hebben zich hier al eerder in gemengd, de Raad van State heeft haar oordeel gegeven', Mauro gaat er uit. Bam.

Maar dat deed hij niet. Slim of niet, hij koos ervoor zelf nog eens stelling nemen in een zaak die allesbehalve makkelijk is. Want aan de ene kant hebben we de humane emotionele overwegingen die, mede doordat de zaak is uitgelicht in de pers, beginnen op te spelen. 

Mauro is een 18-jarige jongen. Hij is hier helemaal gewend en probeert er beste van te maken. Een jongen die inmiddels de taal volledig beheerst, onderwijs volgt en vriendjes en vriendinnetjes heeft die het voor hem komen opnemen in debatten op televisie. Mauro heeft een plek in een pleeggezin, met ouders waarvan hij houdt en een klein broertje die hij wil zien opgroeien. We hebben het over een 18 jarige jongen die de belangrijkste en fijnste jaren van zijn leven tot nu toe in Nederland beleefde, hier zijn verdere leven wilt opbouwen. Geen ander thuis kent, en thuis is alles. In het arme Angola begint Mauro weer op nul, als een vreemde, zonder vertrouwde omgeving en met een onzekere toekomst. Hoe kan het zijn dat wij als Nederland tegen een kind dat zich wanhopig tegen ons aandrukt zeggen 'ga weg'?

Toch kan dat. Als persoon niet. Als we tegenover iemand zitten en diegene wegsturen vanwege de rechtsstaat 'walgen we van onze eigen woorden'. Wij kunnen dat niet. Maar het land, de overheid, het beleid, de wet, het recht, ons recht kan dat wel. De wet zegt namelijk niks over individuele gevallen, maar haar strekking, de regel, wordt wel gebruikt om de situatie van alle individuele gevallen op te beoordelen. En dat is goed. Daarom is er rechtsgelijkheid. Gelijke behandeling voor het recht. Dus ook voor Mauro, en dat betekent: weg. Tenzij hij ongelijk is aan de situaties van andere gevallen die zo zijn beoordeeld. Als Mauro een uitzondering is kan Leers namelijk anders beslissen. Dan heeft de minister binnen het recht de mogelijkheid om over zijn hart te strijken. Anders zijn emotionele overwegingen niet op hun plaats.

Maar over zijn hart strijken doet Leers niet. 'Ik snap de emoties maar die kunnen geen basis voor besluiten vormen', zegt hij zelf. Wel bij hoge hoge uitzondering misschien, als Mauro zich in een levensbedreigende situatie zou bevinden, als het uitgesloten was dat hij het in Angola minder goed zal hebben als hier, als zijn negenjarige verblijf in Nederland alleen te wijten was aan een falende overheid die niet eerder uitsluitsel kon geven, als de samenleving door dit besluit buitenproportionele schade zou worden toegebracht. Maar dat is allemaal niet het geval. Er zitten zoveel tegenstrijdigheden in deze zaak dat rationeel beoordelen 'of' Mauro's zaak een uitzondering is die met recht aanspraak kan doen op de bevoegdheid van de minister, voor ons als publiek onmogelijk is. 

Is er echt niemand in Angola waar hij terecht kan? Heeft hij nou wel of geen contact met zijn moeder? Zijn moeder wilde geen goedkeuring geven voor adoptie, betekent dat niet dat ze zelf voor Mauro wilt zorgen? Klopt het dat Mauro valse getuigenissen heeft gegeven in eerdere hoorzittingen? Is het argument 'hij is hier gewend' nog wel valide als hij en zijn pleegouders zelf steeds hebben geweigerd de beslissing 'hij moet weg' te accepteren? Pleegouders weten toch dat het kind op een keer weer terug moet?

Of Mauro's zaak met recht aanspraak kan doen op de mogelijkheid die het recht biedt aan de minister anders te beslissen,  daar kunnen wij als publiek maar in beperkte mate over oordelen. Terecht, want daar zouden wij ook niet over moeten willen oordeelen. 

Waar de onrust onder de Nederlandse bevolking gelukkig wel toe kan leiden is een herbezinning op ons huidige asielbeleid. Want het feit dat er de laatste tijd zoveel gevallen zijn die de meerderheid van het volk wel als uitzondering wilt beschouwen, betekent dat het huidige beleid niet helemaal naar wensen functioneert.

Als de minister oprecht meent opnieuw te willen kijken naar het huidige beleid, dan zou het fijn zijn als hij de zaak van Mauro als directe aanleiding beschouwt en daarmee uitstel verschaft tot de kamer over een nieuw voorstel beslist dat hopelijk zal gaan over het lot van alle Mauro's in Nederland. 

Arbeidsparticipatie in Rotterdam

WHY criticize Occupy?

Geschokt ben ik. Door de reacties op de Occupy betogingen in Amsterdam. Onder deze tekst vind je een door mij gemaakte reproductie van de reacties die ik voorbij heb zien komen op internet.

Droevig

Op Twitter, Youtube en diverse fora is het aantal negatieve reacties op de Occupy protesten in Amsterdam velen malen groter dan het aantal positieve reacties. Occupiers worden afgeschilderd als daklozen, werklozen, hippies, gehersenspoelde zwervers die tegen de gevestigde orde of een verzonnen elite aan trappen uit verveling, kansloosheid of ter compensatie van hun eigen belabberde leventje. Dit is op z'n zwakst gezegd kortzichtig. Beledigend. Onjuist. En zelfs droevig. 

Het is droevig, omdat deze harde kwetsende eenzijdige kritiek bevestigt wat veel Occupiers ook voelen. Dat er geen ruimte meer is in deze maatschappij om bezorgd te zijn. Om bang te zijn. Boos te zijn op alles. Het systeem, de banken, de bedrijven, de politiek, je medemens. En deze emoties openlijk te willen delen met anderen. Geen plaats voor.

Waarom protesteren ze?

'Ze weten zelf niet eens waarom ze daar staan!'.

'Iedereen zegt wat anders'...

Ongelooflijk. Ooit bedacht dat deze zorgen (om de maatschappij, de wereld, de mensheid, onze toekomst) veel dieper gaan dan die van de bewoners in Lutjebroek die protesteren tegen de sloop van het buurthuis? 

Even wat professioneler: Single-issue partijen protesteren vanwege ontwikkelingen op een beleidsterrein die hen raken, politiek partijen zijn gebaseerd op een visie op de maatschappij en hebben een politieke programma, er zijn activisten die opkomen voor rechten van minderheden of de bescherming van een gebied, religieuze en ideologische groeperingen die hun ideeën willen behouden en verspreiden... en zo zijn er tal van andere vormen van mensen die bijeenkomen en actie ondernemen. 

De Occupy beweging wereldwijd voldoet niet aan de kenmerken van traditionele groeperingen onder andere door de wijze waarop ze zich mobiliseren, maar ook doordat ze bewust geen leider, een programma, visie of gedeelde visie heeft. 

Niet omdat het een ongeorganiseerd zootje is, maar omdat er het besef is dat deze zorgen van een hoger abstractie niveau zijn, door iedereen anders ervaren worden, en daardoor ook per individu een andere betekenis krijgen in het dagelijks leven.

Laat ons dromen

Wat eens hardop gezegd moet worden is het volgende: Nederland is bang voor idealisten. Mensen die idealen hebben, gewoon omdat ze die juist vinden.  En er de straat voor op gaan. 

Afwijkende mening? Prima. Discussie? Zolang je maar redelijk blijft. Heerlijk die mensen met plannen, ambities, weloverwogen argumenten, oplossingen, verklaringen, academische onomstotelijke bewijsvoeringen. Maar kom niet met idealen! Dat zijn dromen, geen feiten. Geen ratio, maar een overtuiging. Een zeker weten wat 'goed' is. Subjectieve meningen die vooral in de privé-sfeer dienen te blijven!

Ik denk dat met de huidige ontwikkelingen wereldwijd, of het nou gaat over de economie, sociale problemen of de aantasting van onze natuurlijke leefomgeving er alle reden is voor mensen om zich zorgen te maken. Sterker nog, we zouden in paniek moeten raken. Want de situatie is niet al te best, en dat is optimistisch gesproken! 

Daarom vind ik het prachtig dat er anno 2011 mensen zijn die het nog wat kan schelen. Die zich zorgen maken, druk maken om het grotere plaatje. Verder kijken dan hun eigen baan, de hond uitlaten, tv kijken en op vakantie naar Spanje gaan. Zichzelf toestaan irrationele dingen te voelen,  en emoties te tonen en public. Kunnen loslaten van de drukte en de benauwdheid die dit leven soms met zich meebrengt. Zich kunnen distantiëren van en verliezen in de massa tegelijkertijd. Die durven praktische overwegingen en alledaagse futiliteiten aan de kant te zetten, en actie te ondernemen ook al worden ze voor gek verklaard. Elkaar opzoeken, verhalen vertellen en het leven met elkaar delen. Mensen die voor even in gemeenschappelijkheid willen ervaren hoe het is om te dromen van een betere wereld, en te doen alsof morgen anders zal zijn dan vandaag. Als is het maar om voor een seconde in de schijn te verkeren, dat je niet de enige bent die er zo in staat.

Zoals een vriend van mij weleens zegt; If you won't let us dream, we won't let you sleep!

                                                          * Ik heb een droom

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Belachelijk, die halfgare hippies van de Occupcy  beweging daar op het  plein in Amsterdam. 

Weten ze zelf eigenlijk waarom ze bijeen zijn gekomen? 

Of is November gewoon een verschrikkelijk saaie maand, en is dit alleen maar occupation.

Kunnen die mensen niet gewoon gaan werken net als de rest van Nederland, in plaats van te zeuren over de 'problemen' op de arbeidsmarkt. 

Denk je wel dat je een baan gaat krijgen door met een bordje om je nek buiten in de kou te staan, wachtende op een broodje pindakaas van omstanders? 

Of door een socialistisch youtube promo filmpje te maken dat bol staat van uit de lucht gegrepen complot theorieën? 

Ken je plek hoor!

Hoe komen jullie er toch in hemelsnaam bij dat Bilderberg iets met de crisis te maken heeft, of dat 9/11 in scène is gezet?  

Wat een waanillusies!!??

Beetje in de categorie van 'de overheid probeert ons te vermoorden met foute griepvaccins'.

Lekker makkelijk trouwens, om anderen de schuld geven. 

Als jullie het echt beter konden organiseren dan onze politieke leiders, de bankiers, het bedrijfsleven dan zaten jullie nu wel op hun plek. 

Dus niet!!!  

En als het allemaal zo erg is in Nederland, dan donder je toch op?

Mensen die zeuren en niet werken worden toch niet gemist. 

Niks te 99%. 

Ik laat me niet vertegenwoordigen door ongewassen tuig dat in de illuminatie gelooft, met Iphone in de hand tegen commercie protesteert, en bij die Zeitgeist club hoort.

Nee, gewoon de ME op afsturen met waterkanonnen en knuppels. De meerderheid van die demonstranten heeft toch al een Wajong uitkering.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------